به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از ستاد خبری نشست «سینما، جنگ، دفاع»، فراستی با اشاره به اینکه آخرین ساخته استیوود فیلم چندان خوبی نیست، آن را صاحب لحظه‌های خوبی دانست و در بخشی از نقد فیلم گفت: هر دو ساخته این کارگردان «پرچم‌های پدران ما» و «نامه‌های ایوجیمو» جنجال‌برانگیز شدند، چرا که به گفته خود ایستوود نیز این فیلم ضد جنگ است و قهرمان‌هایی که ما می‌بینیم، قهرمان نیستند. کار این فیلمساز 75 ساله آمریکایی که فیلم دومش جز کاندیداهای مهم امسال اسکار شد و به اندازه معینی سر و صدا کرد، نظرات اکثر مثبت منتقدین را هم به همراه داشت.
به اعتقاد فراستی برخلاف دیگر فیلم‌ها که در آن آمریکایی‌ها برنده‌اند، غیر از چند اثر مانند «بهترین سال‌های زندگی ما»، «ترس و هوس» و «راه‌های افتخار» این فیلم چهره سوء استفاده سیاستمداران را از جنگ به تصویر می‌کشد.
وی در پاسخ به نظری مبنی بر تعمد داشتن ایستوود در متجاوز نشان ندادن ‌آمریکایی‌ها، گفت: وی آنها را در جنگ دوم جهانی برخلاف جنگ ویتنام و عراق، متجاوز به معنی مرسوم نمی‌داند.
وی اضافه کرد: بعدها آمریکا با بمباران هیروشیما دست به یک کشتار عظیم انسانی می‌زند به این بهانه که جنگ را تمام کند، فیلم تاریخ 1945 را روایت می‌کند و باید اهمیت آن منطقه که در اثر به آن اشاره نمی‌شود را در یابیم، آمریکایی‌ها از کره زودتر حرکت می‌کنند و آنجا را اشغال می‌کنند.
وی گفت: اتفاقا در فیلم دوم که از زاویه ژاپنی‌هاست و کارگردان سعی بر بی‌طرفی دارد، مشکل پیدا می‌کند و ژاپنی‌ها را از زاویه انسانی و نه از زاویه تفکر انسانی بررسی می‌کند.
به نظر فراستی فیلم، مشکل ساختاری دارد و تکنیک فیلمبرداری روی دست و تصویر مونوکروم نمی‌تواند حس عاطفی برای فیلم ایجاد کند: شاید این روش برای جستجوی واقعیت مناسب باشد اما برای به نمایش در آوردن حسن رفاقتی که حتی در فیلم از کار در نیامده با این تکنیک شکست می‌خوریم.
در بخش شخصیت‌پردازی به تاکید ایستوود روی جعلی بودن تصاویر اشاره می‌شود و فراستی در بخشی از سخنانش فیلم را پر از کلیشه و تیپ می‌داند، در صورتی که فیلم به شدت محتاج شخصیت است.
مجری و برگزار کننده این نشست با اشاره به ضعف در نمایش رفاقت‌های نظیر آنچه در جنگ خود شاهد آن بودیم، صحنه‌هایی چون آب‌تنی سربازان را تلاشی بی‌نتیجه می‌داند که شاید پررنگ کردن این رفاقت‌ها به قوی‌تر شدن اثر کمک می‌کرد.
اما فرزاد موتمن که ایستوود را به عنوان بازیگر و کارگردان نمی‌پسندد، کارنامه و بیوگرافی مختصری را درباره این کارگردان متوسط سینمای هالیوود ارایه می‌دهد.
به گفته وی ایستوود از اواخر دهه پنجه به بازیگری روی آورد و در کارنامه‌اش آثار درخشانی به چشم نمی‌خورد. وی با رد کردن ژانر معروف به «وسترن اسپاگتی» ریتم و موضوع این ژانر سینمای هالیوودی آمریکا را غیر قابل بحث دانست.
موتمن همچنین گفت: هیچ‌کدام از سه شخصیت اصلی بازمانده در این اثر به خوبی پرداخت نشده‌اند تا با آنها همذات پنداری کنیم.
این فیلمساز اظهار داشت: قرار است رنج‌ها و دلتنگی‌های تفنگداران نیروی دریایی ارتش آمریکا را در جنگ فوریه 1942 واقع در جزیره ایوجیما ببینیم و تاثیراتی که این افراد بعدها در زندگی خصوصی خود می‌بیند. اثر موضوعی پرکشیی با چند راوی و چندین داستانک دارد. هر تکه از داستان پی .او.وی یک از شخصیت هاست و زمان مرتبا به جلو عقب می‌رود.
به اعتقاد او عنصر حیاتی فیلم مصاحبه آن است کارگردان و فیلمنامه‌نویس این اثر که crash را در کارنامه خود دارد در پاره‌ای از صحنه‌ها قطع‌های مناسبی را انجام داده‌اند.
وی همچنین تاکید کرد: نباید اشتباه کنیم که اگر قصه‌ای غیر خطی تعریف کنیم و مسیر زندگی را به هم بریزیم، کار فاخر انجام داده‌ایم.
در این نشست دو ساعته فرزاد معتمد پیشنهاد انجام بحث‌های متمرکز در برنامه‌های «سینما، جنگ، دفاع» را با توجه به شباهت فیلم‌های تولید شده در ژانر جنگ، به شکل کارگاهی مطرح کرد و سینماگران و منتقدان به شرکت در این برنامه‌ها فراخواند و افزود: باید از فیلم‌ها خوب و بد آنها را یاد بگیریم و مشکلات فیلم‌های جنگی خود را ببینیم که چرا ما با وجود داشتن جنگ طولانی و پر تعداد بودن فیلم‌های جنگی‌مان کمتر در این ژانر موفق بوده‌ایم.
وی با استقبال از ساخت یک فیلم جنگی اظهار داشت: اگر زمانی فیلمنامه خوبی به دستم برسد، به طور حتم آن را خواهم ساخت، چرا که تجربه خوبی است و دراماتیک ترین عرصه به حساب می‌آید.
سلسله نشست‌های تحلیلی فیلم‌های جنگی ایران و جهان با عنوان «سینما، جنگ، دفاع» به همت معاونت هنری بنیاد حفظ و نشر ارزش‌های دفاع مقدس سه شنبه هر هفته در سینما کانون واقع در خیابان شهید خالد اسلامبولی نرسیده به پارک ساعی برگزار می‌شود.